Διεκδικούμε πολιτισμικά, εθνογραφικά και ιστορικά το Μοναστήρι, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Κρούσοβο, Αχρίδα, Πετρίτσι, Άνω Τσουμαγιά, Ανατολική Ρωμυλία,Kωνσταντινούπολη,Μ.Ασία,Πόντο,Κύπρο,Β.Ήπειρο...

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Το τουρκικό σχέδιο «Νότιο Βέλος» για διάτρηση της ελληνικής αμυντικής διάταξης στο νότιο Εβρο










Η τουρκική προσπάθεια διάρρηξης της ελληνικής αμυντικής διάταξης στα νότια του Εβρου, είναι σαφώς δυσκολότερη από αυτή του βόρειου τομέα, όπου διεξήχθη η άσκηση διάβασης του ποταμού πριν από τρεις ημέρες από τον τουρκικό Στρατό.
Αλλά με πολύ μεγαλύτερα και άμεσα οφέλη: Ο κύριος άξονας μπορεί παραλιακά να φτάσει μέχρι τον ποταμό Νέστο έχοντας τα νότια πλευρά καλυμμένα από την θάλασσα και από τον βορρά να υπολογίζει σε βοήθειες από διεισδύσεις ειδικών μονάδων στην οροσειρά της Ροδόπης, αλλά και από ένοπλες ομάδες από εξτρεμιστικά στοιχεία της μειονότητας.
Ολες οι πληροφορίες της ελληνικής πλευράς συγκλίνουν στο ότι αιχμή των τουρκικών δυνάμεων θα είναι η 1η τεθωρακισμένη Ταξιαρχία που εδρεύει στο Μπαμπαεσκί, σχεδόν απέναντι από την Ορεστιάδα, και σε απόσταση μικρότερη των 40 χλμ. από τα σύνορα και για τον λόγο αυτό έχουν "στοχοποιηθεί" όχι μόνο οι εγκαταστάσεις της, αλλά και όλα τα πιθανά δρομολόγια κίνησής της.
Το σχέδιο "Nότιο Βέλος" του 2015 προέβλεπε την κίνηση του σχηματισμού υπό την διοίκηση του υποδιοικητή Albay Gündogdu, ο οποίος θα αναλάμβανε την διοίκηση (προφανώς εξαιτίας της «μύησης» του διοικητή στο πραξικόπημα).
Ο συγκεκριμένος υποδιοικητής συνελήφθη μετά το πραξικόπημα, όπως και ο επιτελής του λοχαγός Murat Celebioglu. Το σχέδιο παραμένει σε ενέργεια.
Αν και η υπαγωγή της μονάδας στο 5ο σώμα Στρατού της 1ης Στρατιάς έχει ως προσανατολισμό τον βόρειο Έβρο, η μετακίνησή της νότια είναι σύντομη και δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερες δυσκολίες.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, ο υποδιοικητής της 5ης ΤΘ Ταξιαρχίας σε επαφή του με τους υπόλοιπους πραξικοπηματίες είχε αναφέρει την ετοιμότητα 20.000 στρατιωτών στην Ανατ. Θράκη για ανάληψη δράσης.
Πρώτο σημείο της επιθετικής ενέργειας θα ήταν η γεφύρωση του ποταμού από τμήματα και των δύο ταξιαρχιών Μηχανικού. Η 55η Ταξιαρχία διαθέτει συλλογές FSB-E μέσω των οποίων μπορεί να κατασκευαστούν πλωτές γέφυρες εφόδου μήκους 250 μέτρων, μήκος που υπερβαίνει βέβαια κατά πολύ το πλάτος του Έβρου.
Η γεφύρωση που θα γινόταν σε πολλαπλά σημεία θα είχε την υποστήριξη της τουρκικής Αεροπορίας, η οποία θα εξουδετέρωνε με συνεχείς εξόδους κάθε αντίδραση του ελληνικού Στρατού για την προσβολή των τμημάτων του μηχανικού.
Στους στόχους θα ήταν μονάδες που θα μπορούσαν να χτυπήσουν έγκαιρα και από απόσταση, όπως οι μονάδες πυροβολικού του Δ΄ Σώματος Στρατού (M-109GE2, PzH-2000 και ΠΕΠ MLRS και RM-70) που θα μπορούσαν να αποδιοργανώσουν και να εξουδετερώσουν την εχθρική κίνηση γεφυροποιίας και διεκπεραίωσης των δυνάμεων από τη μια όχθη στην άλλη.
Πώς θα δρούσαν οι τουρκικές δυνάμεις
Πιο συγκεκριμένα, στην ανατολική πλευρά του Έβρου σταθμεύουν τα 339 LEO-2A4, τα 162 LEO-1TU (Volkan) και τα 227 LEO-1Α3 ενώ τους αριθμούς συμπληρώνουν τα 170 M-60T SABRA και Μ-48Α5Τ2. Περίπου 50 από τις ανωτέρω θωρακισμένες μονάδες (LEO2A4, M-60T SABRA) έχουν μετακινηθεί στην Συρία.
Πρόκειται για ένα σύνολο άνω των 1.000 αρμάτων εκ των όποιων τα μισά με πυροβόλο των 120 χλστ. Κάποια από αυτά τα άρματα έχουν κινηθεί τώρα στο νέο μέτωπο στη βόρεια Συρία, αλλά ο αριθμός τους δεν πρέπει να είναι μεγάλος.
Όπως είναι φυσικό το βάρος της επιθετικής αιχμής της τουρκικής διείσδυσης θα στηριζόταν επάνω στα Leopard 2A4 τα οποία θα είχαν το κύριο έργο της διάρρηξης της ελληνικής αμυντικής τοποθεσίας, με παράκαμψη της Αλεξανδρούπολης και αποκοπή των ελληνικών δυνάμεων του κεντρικού και βόρειου Έβρου.
Προς ενίσχυση της 1ης ΤΘ ταξιαρχίας θα κινούνταν ταυτόχρονα οι δύο Μ/Κ ταξιαρχίες 54η και 55η του 5ου Σώματος Στρατού, όπως και οι μονάδες του 2ου Σώματος το οποίο εποπτεύει το νότιο τομέα, εκεί ακριβώς όπου θα πραγματοποιόταν η επιθετική κίνηση.
Το 2ο Σώμα Στρατού, με έδρα την Καλλίπολη, διαθέτει 3 Μ/Κ ταξιαρχίες (4η, 8η και 18η) και μια τεθωρακισμένη, την 95η ΤΘΤ με έδρα τα Μάλγαρα και τομέα ευθύνης τον νότιο Έβρο. Επιπρόσθετα στη δύναμη του 2ου τουρκικού Σώματος Στρατού υπάγονται το 102ο Σύνταγμα Πυροβολικού (με 3 Μοίρες αυτοκινούμενων πυροβόλων και μια Μοίρα πολλαπλών εκτοξευτών πυροβολικού), το 5ο Σύνταγμα Ειδικών Δυνάμεων που στελεχώνεται από επαγγελματίες στρατιώτες, καθώς και το 2ο Σύνταγμα Μηχανικού (2ο ΣΜΧ) που ιδρύθηκε το 2006 και απαρτίζεται από την συνένωση δύο ταγμάτων μηχανικού (μάχης και πλωτών γεφυρών) ώστε να μπορεί να εκτελεί πιο συντονισμένα βίαιη διάβαση υδάτινων και χερσαίων κωλυμάτων.
Σε ότι αφορά το 5ο Σώμα Στρατού η δύναμή του συμπληρώνεται από την 65η Μ/Κ ταξιαρχία, την 3η ΤΘΤ, το 105ο Σύνταγμα Πυροβολικού δυνάμεως τριών Μοιρών αυτοκινούμενου πυροβολικού και μια Μοίρα ΠΕΠ, ένα Σύνταγμα Ειδικών Δυνάμεων και το 4ο και το 5ο Σύνταγμα Μηχανικού.
Συνολικά επομένως το σχέδιο επίθεσης στο νότιο Έβρο θα ενέπλεκε σε πρώτη φάση 2 ΤΘΤ (την 1η και την 95η), δύο Μ/Κ ταξιαρχίες Πεζικού, τις 54η και 55η, σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες μονάδες Πυροβολικού. Σε δεύτερη φάση θα εμπλέκονταν η 3η ΤΘΤ (που ανήκει στο 5ο ΣΣ) και η 2η ΤΘΤ (του 3ου ΣΣ) – η τελευταία ως εφεδρεία.
Να σημειωθεί πως όλες οι Μ/Κ ταξιαρχίες διαθέτουν από δύο Μοίρες αυτοκινούμενου πυροβολικού των 24 πυροβόλων, που είναι όλα σχεδόν T-155 FIRTINA των 155/52 χλστ. και βεληνεκούς 40 χλμ.
Τα πυρά των Μοιρών πυροβολικού ενισχύονται και από το σύνολο των πυρών των Μοιρών πυροβολικού του 3ου ΣΣ, αλλά και από πυρά λοιπών Μονάδων-Σχηματισμών Πυροβολικού, όπως της 58ης Ταξιαρχίας Πυροβολικού που εδρεύει στο Polatli (σχετικά κοντά στην Άγκυρα) και είναι εξοπλισμένη με εκτοξευτές πυραύλων Yildirim μεγάλου βεληνεκούς (250-300 χλμ.), αλλά ασκείται συχνά στην ζώνη ευθύνης της 1ης Στρατιάς.
Για τα δε υπόλοιπα συστήματα ΠΕΠ του τουρκικού Στρατού τις ανάγκες καλύπτουν οι τουρκικοί T-122 Sakarya με διάμετρο 122 χλστ. και βεληνεκές 40 χλμ. και T-300 Kasirga με διαμέτρημα 300 χλστ. και βεληνεκές 100 χλμ.
Οι δυνάμεις του ΕΣ επομένως θα έχουν δυνητικά να αντιμετωπίσουν ένα καταιγισμό πυρών πυροβολικού για την αποδιοργάνωση της αμυντικής διάταξης, την εξουδετέρωση των πρώτων μονάδων ενισχύσεων και τη δημιουργία σύγχυσης στα φίλια τμήματα.
Σε ότι αφορά το υπόλοιπο μηχανοκίνητο πεζικό της 1ης Στρατιάς, αυτό θα επιχειρούσε με το σύνολο σχεδόν των τεθωρακισμένων AIFV ACV-300 που έχει στη διάθεσή του 1.700 από τα συνολικά 2.300 τεθωρακισμένα οχήματα μάχης που κατασκευάστηκαν, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου σχεδόν των ΤΟΜΑ (500 περίπου από τα 650) που διαθέτουν οι μονάδες των Τεθωρακισμένων Ταξιαρχιών.
Πλέον των ανωτέρω Σωμάτων Στρατού, η 1η Στρατιά διαθέτει και την 4η Ταξιαρχία Καταδρομών (4ΤΑΞΚΔ) με έδρα την Βιζύη της Ανατολικής Θράκης.
Η Ταξιαρχία αποστέλλει κυκλικά μοίρες της στην ΝΑ Τουρκία για αντιμετώπιση των ανταρτών του ΡΚΚ και για απόκτηση πολεμικής εμπειρίας.
Εκτιμάται ότι περίπου το 50% της δυνάμεως της βρίσκεται στην έδρα της, ενώ το άλλο 50% δραστηριοποιείται στη ΝΑ Τουρκία.
Θα πρέπει να επισημανθεί ότι η 4ΤΑΞΚΔ, ανεξάρτητα προς ποια περιοχή και κατεύθυνση θα εκδηλωνόταν η τουρκική επίθεση στον Έβρο, αυτή θα ενεργούσε μαζί με άλλες τουρκικές ειδικές δυνάμεις αεροκίνητη ενέργεια στο πίσω όριο της ελληνικής τοποθεσίας και ειδικότερα για την κατάληψη και τον έλεγχο των διαβάσεων της οροσειράς που διαχωρίζει την κοιλάδα του Έβρου από την πεδιάδα της Κομοτηνής, δηλαδή των διαβάσεων  Ατάρνης-Κίρκης-Συκοράχης-Κυριακής-Μεγάλου και Μικρού Δερείου και άλλων δευτερευουσών σημείων.
Η αεροκίνητη ενέργεια θα γινόταν με την υποστήριξη των δύο Συνταγμάτων Αεροπορίας Στρατού (ΣΑΣ), του 4ου ΣΑΣ με έδρα την Κωνσταντινούπολη δυνάμεως 28 UH-1H 20 S-70A Sikorsky και του 3ου ΣΑΣ με έδρα την Σμύρνη δυνάμεως 8 UH-1H, 10 S-70A Sikorsky και 14 AS-532UL.
Οι μονάδες αυτές θα επιχειρούσαν να πραγματοποιήσουν κάθετη υπερκέραση από βορρά και νότο αντίστοιχα, ή μόνο νότο στην συγκεκριμένη περίπτωση, ενώ ενίσχυση θα μπορούσε να προσφέρει και η Ταξιαρχία Πεζοναυτών που εδρεύει στη Φώκαια, βόρεια της Σμύρνης, με αποβατική ενέργεια είτε στη Σαμοθράκη για αντιπερισπασμό είτε στην Αλεξανδρούπολη. Για την αντιμετώπιση των αερομεταφερόμενων δυνάμεων πάντως ο ΕΣ διατηρεί σε ετοιμότητα την 29η ΤΑΞΠΖ.
Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Πολύ σοβαρότερα, ίσως, από κάθε άλλη φορά. Και ο χρόνος εργάζεται σε βάρος μας. Το πώς μπορεί να "σταματήσει ο χρόνος" και η αρνητική εξέλιξη, είναι μία άλλη συζήτηση. Μεγάλη, αλλά και κρίσιμη για το αν θα υπάρχει και τα επόμενα χρόνια η χώρα, όπως την ξέρουμε σήμερα...


Πηγη:Pronews.gr

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Αλβανικά ΜΜΕ: «Παιχνίδι των ελληνικών υπηρεσιών με τον πρώτο ‘μάρτυρα’ της τσαμουριάς»




Η πύλη gazetashqiptari.com δημοσίευσε στις 7 Φεβρουαρίου του 2018 ένα σενάριο σύμφωνα με το οποίο υπήρξε ο πρώτος μάρτυρας του UÇÇ (του υποτιθέμενου στρατού των τσάμηδων) Τόνι Τσέλα από το Λάπι του Κοσσυφοπεδίου, γράφει το αλβανικό δημοσίευμα και συνεχίζει: 

Αλλά, οι υπηρεσίες πληροφοριών και αντικατασκοπείας  της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου διαπίστωσαν ότι ο παρουσιαζόμενος στη φωτογραφία ονομάζεται Αφρίμ Αλίου από το χωριό Μπραντάς του Ποντούγεβο,  και ο αδελφός του, Αλί Αλί ονομάσθηκε πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Τσαμουριάς.
Όλο το σενάριο που φέρεται να υπήρξε ο πρώτος μάρτυρας του UÇÇ μαγειρεύθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας  [στο κείμενο στα ελληνικά: Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.)], σε συνεργασία με τον πράκτορά τους, Φεστίμ Λατό, ο οποίος εκπαιδεύθηκε το 2007 στο στρατόπεδο ασφαλείας στην Κρήτη.
Αναμένεται ότι σύντομα το Αφρίμ Αλίου, ο οποίος ζει στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας, θα κληθεί στη γερμανική μυστική υπηρεσία για το θέμα.

«Είναι πολύ πιθανό η Γερμανία να αγνοήσει τον Αφρίμ Αλίου για την ασφάλεια του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας και να καταστρέψει τις γερμανικές επιστολές», γράφει το δημοσίευμα αναιρώντας την προηγούμενη παράγραφο.
Συνεχίζει: 
Σύμφωνα με πληροφορίες , ο Αφρίμ Αλίου, δεν γνωρίζει τίποτε από την υπόθεση ότι υπήρξε ο πρώτος μάρτυρας για την τσαμουριά που ονομαζόταν ως  Τόνι Τσέλα και όλα αυτά είναι ένα σενάριο της ελληνικής ασφάλειας σε συνεργασία με τον Φεστίμ Λατό.
Πολλοί Αλβανοί έχουν πέσει θύματα της απάτης του Φεστίμ Λατό, ο οποίος έχει τεθεί στην υπηρεσία της Ελλάδας για να σαμποτάρει τις διαδικασίες ένταξης της Αλβανίας στην ΕΕ και την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου στον ΟΗΕ.
Αναμένεται ότι στις 25 Φεβρουαρίου οι άνθρωποι του Φεστίμ Λατό θα προκαλέσουν σοβαρά περιστατικά σε ιδρύματα του Κοσσυφοπεδίου.
Επίσης, η ασφάλεια της Ελλάδας τον Μάρτιο θα δημιουργήσει ένα περιστατικό στα σύνορα με την Αλβανία, που θα φέρεται ότι  γίνεται επίθεση σε στρατόπεδο του ελληνικού στρατού στα Ιωάννινα και θα κατηγορηθεί το Κοσσυφοπέδιο και η Αλβανία στα Ηνωμένα Έθνη ως χώρες που προωθούν τον αλυτρωτισμό.
Ο Φεστίμ Λατό είναι από την Φίερ και ζει στην Ολλανδία εδώ και πολλά χρόνια και συνυπάρχει με έναν Έλληνα, γείτονάς του στην Ολλανδία είναι  ο Έλληνας πράκτορας Θανάσης Σπυρόπουλος.
Ο Λατό το 1993 καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών στον Αυλώνα για κλοπή, το 2015 το δικαστήριο των Τιράνων  τον καταδίκασε για απάτη χιλιάδων ευρώ και το 2017 καταδικάστηκε για μη καταβολή φόρων. Δεν μπορεί να έρθει στην Αλβανία επειδή εκκρεμεί  ποινή φυλάκισης δύο ετών.
«Ποιος είναι ο πρώτος μάρτυρας του πολέμου Τσαμουριάς- Ελλάδας, που μόλις άρχισε σχεδόν ανεπίσημα», γράφει το δημοσίευμα της gazetashqiptari.com που επικαλείται η 'news-start.info"
 (Στοιχεία από news-start.info, gazetashqiptari.com)
 
 

Γνωστός Σκοπιανός: «Θα πληρώσω εγώ για να κατέβει ο Μέγας Αλέξανδρος από την πλατεία»

Ο τίτλος από το δημοσίευμα

Ο Μίροσλάβα Γκάρτσεφ, μέλος του Συμβουλίου Πολιτισμού του SDSM, ο οποίος πριν από μερικούς μήνες είχε δηλώσει στα σερβικά ΜΜΕ ότι η «Μακεδονία» και το «μακεδονικό έθνος» εφευρέθηκαν από τον Τίτο, είναι μέλος της Επιτροπής αξιολόγησης των έργων που στήθηκαν  σε δημόσιους χώρους από την κυβέρνηση του Νίκολα Γκρούεφσκι.

Ο ίδιος θα επισημάνει ότι το έργο  με τον Μέγα Αλέξανδρο στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων στοίχισε στο λαό οκτώ εκατομμύρια ευρώ, τα οποία έλαβε ο καλλιτέχνης…
«Στην περίπτωση του ‘ Έφιππου Πολεμιστή’ (του Μεγάλου Αλεξάνδρου) πρέπει να πω ότι όλα αμφισβητούνται. Είναι το μεγαλύτερο αδίκημα που διαπράχθηκε από όλα τα μνημεία. Πρόκειται για μια ληστεία μαφιόζικης επινόησης, όπου ρίχθηκαν χρήματα του λαού που φθάνουν τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να έχει λόγο η Συνέλευση».
Μάλιστα χαρακτήρισε τη σιωπή της Συνέλευσης (κοινοβουλίου) για τις δαπάνες αυτές ως εγκληματική, «ισοδυναμεί με μια εγκληματική οργάνωση», είπε χαρακτηριστικά.
«Όταν ο Έφιππος Πολεμιστής είναι ο καρπός της εγκληματικής οργάνωσης, αυτό το μνημείο βρίσκεται σε αντίθεση με τη συνταγματική τάξη, αποτελεί καρπό μιας διεφθαρμένης κλοπής που παραβίασε τους νόμους και τίποτε δεν απομένει από την καταστροφή του», είπε ο Γκάρτσεφ.
«Δεν είναι σπουδαία δουλειά να κατέβει ο Έφιππος Πολεμιστής από την πλατεία. Χρειάζεται μόνο ένα φορτηγό  με έναν γερανό και τέσσερις εργάτες, να φορτωθεί στο φορτηγό και οδηγηθεί έξω από την πόλη. Θα το πληρώσω εγώ, ας είναι αυτή η δωρεά μου στην ανάκαμψη της κοινωνίας, για να προετοιμάσουμε το δρόμο από μια κοινωνία των κρετίνων σε μια δημοκρατική κοινωνία», είπε.

17 Φεβρουαρίου 1914: Η ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1914, ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει τη Βόρεια Ήπειρο, έπειτα από απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τότε, σχηματίζεται η προσωρινή κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου υπό τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο, η οποία διακηρύσσει την αυτονομία της περιοχής. Παρακάτω ακολουθεί ιστορική αναδρομή σχετικά με την ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου και την τελική προσάρτηση της στην Αλβανία.

Η Ανακήρυξη Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

«Εκείνο πάντως το οποίο οφείλουν όλαι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις να γνωρίζουν, είναι ότι το θέμα (της Βορείου Ηπείρου) υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα, είναι δι΄ οιονδήποτε λόγον η απάρνησις του ιερού αιτήματος….. Καθ΄ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο... η διεκδίκησις είναι ιερά και απαράγραπτος», είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή των Ελλήνων στις 12/6/1960.

Η 17η Φεβρουαρίου 1914, ημέρα Ανακηρύξεως της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί κορυφαίο ορόσημο στην πολυκύμαντη ιστορική πορεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Η μαχητικότητα των Βορειοηπειρωτών και η αταλάντευτη προσήλωση στην ελληνική τους συνείδηση αλλά και ο πόθος τους για ελευθερία είχαν ως αποτέλεσμα την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17 Μαΐου 1914), κειμένου νομικά ισχυρού μέχρι σήμερα, με το οποίο παρείχετο πλήρης Αυτονομία στην Βόρειο Ήπειρο, αναφέρει το himara.gr

Τον Μάιο του 1913 υπογράφηκε η συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία τερματίστηκε ο A΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Με τα άρθρα 2 και 3 της συνθήκης αυτής η Τουρκία παραχωρούσε στους ηγεμόνες της Βαλκανικής Χερσονήσου σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εκτός από την Αλβανία, την φροντίδα της οποίας ανελάμβαναν συλλογικά οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Aυστροουαγγαρία και Ιταλία). Με το άρθρο 5 της ίδιας συνθήκης την ευθύνη για τον καθορισμό των νησιών του ανατολικού Αιγαίου είχαν οι έξι Δυνάμεις. Το τραγικό δίλημμα είχε πια τεθεί.

Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο, οι Μεγάλες Δυνάμεις έθεταν «υπό την εγγύησή τους» την Αλβανία, η οποία γινόταν ηγεμονία κληρονομική, κυρίαρχη και ουδέτερη, ενώ το Δεκέμβριο του 1913, με το επαίσχυντο «Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας» η Βόρειος Ήπειρος επιδικαζόταν στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

Ποια γεγονότα μεσολάβησαν και τα πράγματα από τον Μάρτιο πήραν τέτοια δραματική στροφή; H εξέλιξη αυτή πρέπει να αναζητηθεί στη διαμόρφωση των βορείων και ανατολικών συνόρων του υπό εκκόλαψη κράτους. Είναι φανερό ότι η Βόρειος 'Ήπειρος θυσιάστηκε για να αποζημιωθεί η γειτονική χώρα και να γίνει βιώσιμο κράτος.

Οι Βορειοηπειρώτες αντέδρασαν στην αφύσικη αυτή τροπή. Ήδη, μετά τη δυσμενή διαμόρφωση της κατάστασης, σχηματίστηκαν σε πόλεις και χωριά «Επιτροπές Εθνικής Αμύνης» και συγκρότησαν «Ιερούς Λόχους» και «Επιμελητείες».

Στις 31 Ιανουαρίου 1914 επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, με την οποία διατυπωνόταν η αξίωση, μέσα σε τακτή προθεσμία, να αποχωρήσει ο στρατός μας από τη Βόρειο Ήπειρο. Σε αντίθετη περίπτωση τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν θα δινόταν στην Ελλάδα.

H Αθήνα συμμορφώθηκε και με διακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους πρεσβευτές των μεγάλων Δυνάμεων ο στρατός αποχωρούσε από τη Βόρειο Ήπειρο. Τότε άρχισε η εξέγερση των Βορειοηπειρωτών

Η εξέγερση των Βορειοπειρωτών

Πρώτη ξεσηκώθηκε η Xειμάρα (9 Φεβρουαρίου) με τον Σπύρο Mήλιο, ο οποίος κήρυξε την αυτονομία της Ηπείρου. Ταυτόχρονα συνήλθε στην Αθήνα Πανηπειρωτικό Συνέδριο. Αποφασίστηκε η αντίσταση και ορίστηκε επικεφαλής του Αγώνα ο Γεώργιος Ζωγράφος, γιος του Μεγάλου Ευεργέτη Xρηστάκη Ζωγράφου, από το Kεστοράτι Αργυρόκαστρου.

O Γεώργιος Ζωγράφος είχε σπουδάσει στο Παρίσι και στο Μόναχο. Το 1905 εκλέχτηκε βουλευτής Καρδίτσας. Το 1909 ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου ο Βενιζέλος τον τοποθέτησε Γενικό Διοικητή της.

Όταν του ανατέθηκε η αρχηγία του αυτονομιακού αγώνα, παραιτήθηκε από τη θέση του και στις 12 Φεβρουαρίου 1914 ανέβηκε στο Αργυρόκαστρο. Αμέσως σχημάτισε την Προσωρινή Κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου.

Πρόεδρος ανέλαβε ο ίδιος, υπουργός Εξωτερικών ο Aλέξ. Kαραπάνος, Οικονομικών ο Iωάν. Παρμενίδης, Στρατιωτικών ο Δημήτριος Δούλης, Παιδείας και Θρησκείας ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και μέλη της Κυβέρνησης ο Μητροπολίτης Κορυτσάς κ Γερμανός και ο Μητροπολίτης Bελλάς και Kονίτσης κ. Σπυρίδων.
Μετά τον σχηματισμό της Προσωρινής Κυβέρνησης τα γεγονότα εξελίχτηκαν ραγδαία. Στις 16 Φεβρουαρίου κηρύχτηκε η αυτονομία στους Αγίους Σαράντα και το Δέλβινο και όλα έδειχναν ότι η εξέγερση θα γενικευόταν σε ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο.

Το μεγάλο ερώτημα που ανέκυψε ήταν η στάση του ελληνικού στρατού. O Βενιζέλος κατηγορηματικά διαβεβαίωνε τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα αποχωρούσαν από την Βόρειο Ήπειρο και «δεν θα προέβαλαν αντίσταση, ούτε θα υποστήριζαν, ούτε θα ενεθάρρυναν, άμεσα ή έμμεσα, καμιά αντίσταση κατά της "στάσης πραγμάτων" που είχαν διαμορφώσει οι Mεγάλες Δυνάμεις».

Το πρόβλημα είχε επικεντρωθεί στις δύο μεγάλες πόλεις, το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.
Διοικητής της Κορυτσάς ήταν ο συνταγματάρχης Aλέξανδρος Κοντούλης, άτομο ιδιόρρυθμο, με δικές του απόψεις όσον αφορά την προσέγγιση Ελλήνων και Tουρκαλβανών. O Κοντούλης παρέδωσε την πόλη στους Αλβανούς. Μετά την εκκένωση της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό, με ενέργειες πάλι του Κοντούλη, παραδόθηκαν στους Αλβανούς οι περιοχές Mοσχόπολης και Κολωνίας.

Στο Αργυρόκαστρο τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Εκεί Διοικητής ήταν ο υποστράτηγος Aναστ. Παπούλας, ο οποίος, όταν διέγνωσε ότι οι κάτοικοι δεν επρόκειτο να παραδώσουν την πόλη στους Αλβανούς, δεν επέμεινε.

Πανηγυρικά στις 17 Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύχτηκε στο Αργυρόκαστρο η Αυτονομία και υψώθηκε η σημαία με τον σταυρό και τον δικέφαλο αετό. Στο μεταξύ στις 20 Φεβρουαρίου η αυτονομία κηρύχτηκε στο Λεσκοβίκι και στις 23 του ίδιου μήνα στην Πρεμετή. Στην περιοχή της Πρεμετής έγιναν οι πρώτες σοβαρές μάχες με τους Αλβανούς. H νίκη των αυτονομιακών στην Πρεμετή προκάλεσε έκπληξη στη διεθνή κοινή γνώμη και κατέδειξε ότι η επαναστατική κίνηση δεν ήταν τυχαία.

Τελική έκβαση του αγώνα κρίθηκε στο Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά. Στην Κορυτσά από τις 19 Μαρτίου του '14 άρχισε ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων κατοίκων κατά των Αλβανών και των Ολλανδών αξιωματικών τους. H εξέγερση αυτή τελικά απέτυχε από έλλειψη εφοδίων. Σ' αυτή την εξέγερση σκοτώθηκαν 114 'Έλληνες, ανάμεσά τους και 7 γυναίκες και ο διάκονος της Μητρόπολης Βασίλειος Γκιώνης.

Λίγο αργότερα έφτασε στην Κορυτσά ο γνωστός Μακεδονομάχος Γεώργιος Tσόντος-Bάρδας, ταγματάρχης του πυροβολικού. Με την άφιξή του αναθερμάνθηκε ο αγώνας και ύστερα από επιτυχείς μάχες με τους Αλβανούς, κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου, πολιόρκησε στενά την Κορυτσά.

Στον τομέα Αργυρόκαστρου η ισχυρή αλβανική πίεση είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση της Προσωρινής Κυβέρνησης στους Γεωργουτσάτες. Στη σκληρή μάχη που έγινε από τις 20 έως τις 23 Απριλίου στη Μονή Tσέπου, υπερίσχυσαν οι αυτονομιακοί, με συνέπεια τα αλβανικά στρατεύματα να υποχωρήσουν προς Βορρά. Από τις εξελίξεις αυτές φάνηκε καθαρά ότι οι Aλβανοί δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν ούτε την περιοχή της Κορυτσάς και ούτε να καταλάβουν το Αργυρόκαστρο. H αλβανική κυβέρνηση, κάτω από τον κίνδυνο οριστικής συντριβής τους, ζήτησε την παρέμβαση της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου για σύναψη ανακωχής.

H Προσωρινή Κυβέρνηση ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημα. Τα μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εκπρόσωπος της αλβανικής κυβέρνησης και οι: Γ. Ζωγράφος και Aλέξανδρος Kαραπάνος, εκπρόσωποι της Αυτονόμου Ηπείρου, συναντήθηκαν στους Αγίους Σαράντα. Από κει πέρασαν στην Κέρκυρα, όπου στις 17 Μαΐου (νέο ημερολόγιο) υπέγραψαν Πρωτόκολλο, με το οποίο δικαιωνόταν ο αγώνας των Bορειοηπειρωτών.

Mε το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, εξασφαλιζόταν ειδική ελευθερία και η συγκρότηση ειδικού σώματος Χωροφυλακής. Κατοχυρωνόταν η χρήση και διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και απαγορευόταν η είσοδος και η στάθμευση στις δύο επαρχίες «στρατιωτικών μονάδων μη αυτοχθόνων». H Βόρειος Ήπειρος με τις διατάξεις αυτού του Πρωτοκόλλου αποκτούσε ευρεία αυτονομία μέσα στα όρια της αλβανικής επικράτειας. Το Πρωτόκολλο συνυπογράφηκε από όλες τις πλευρές. Από την πλευρά των Βορειοηπειρωτών η κύρωση επιτεύχθηκε στο Πανηπειρωτικό Συνέδριο που συνήλθε στο Δέλβινο. Στο Συνέδριο αυτό συμμετείχαν αντιπρόσωποι από τις περιοχές Xειμάρρας, Αγίων Σαράντα, Aργυροκάστρου, Πρεμετής, Πωγωνίου, Λεσκοβικίου, Eρσέκας και Κορυτσάς.
Οι αντιπρόσωποι της Xειμάρρας αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τις συμφωνίες. Έφυγαν από τη Συνέλευση ζητωκραυγάζοντας το σύνθημα που είχε συνυφανθεί με τους αγώνες και την καθημερινή τους ζωή: Ένωσις ή Θάνατος.

Μετά τον θριαμβευτικό αγώνα των Βορειοηπειρωτών και την επιτευχθείσα αυτονομία οι Δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης (Bρετανία, Γαλλία και Pωσία) συγκατατέθηκαν στην κατάληψη των Επαρχιών Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό. Στις 24 Oκτωβρίου 1914 παραδόθηκε όλη η περιοχή στα ελληνικά στρατεύματα.

Τον Ιανουάριο του 1916 αντιπρόσωποι της Βορείου Ηπείρου έλαβαν μέρος στις εργασίες της A΄ Συνόδου της KA΄ Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων. Nα μνημονεύσουμε το από 3 Mαρτίου 1916 σημαντικό Βασιλικό Διάταγμα «Περί επεκτάσεως ισχύος του 258 νόμου εις την Bόρειον 'Hπειρον» (εφημερίς της Kυβερνήσεως του Bασιλείου της Eλλάδος, A΄ , 17 Mαρτίου 1916, αρ. 54).

Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα του 1916 δεν ήταν η Ελλάδα του 1914. Είχε διαβρωθεί και καταστραφεί από τον διχασμό. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1916, η Iταλία, έχοντας τη συγκατάθεση των Δυνάμεων της Συνεννόησης, κατέλαβε το Aργυρόκαστρο. Το ίδιο έκαναν ένα μήνα αργότερα και οι Γάλλοι στην Kορυτσά. Tο 1917 οι Ιταλοί επέβαλαν κατοχικό καθεστώς και στα Iωάννινα, από όπου τελικά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. H Bόρειος Ήπειρος είχε χαθεί.

Μια προσπάθεια να δοθεί τέλος στην τραγωδία των Bορειοηπειρωτών έγινε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1919. Τότε ήρθε σε συμφωνία με τον υπουργό των Εξωτερικών της Ιταλίας Tommaso Tittoni οι επαρχίες Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς να ενωθούν με την Ελλάδα, αλλά η Ρώμη αθέτησε τις συμφωνίες.

Η Βόρειος Ήπειρος εντάσσεται στην Αλβανία

Τον Δεκέμβριο του 1920 η Αλβανία έγινε μέλος της Κοινωνίας των Εθνών και τον Νοέμβριο του 1921 η Βόρειος 'Ήπειρος επιδικάστηκε και πάλι στην Αλβανία. Βέβαια η σημαία του σταυρού υψώθηκε για άλλη μια φορά στην Κορυτσά και το Αργυρόκαστρο κατά τον Eλληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, αλλά, δυστυχώς, οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις και πάλι αντέδρασαν και απέτρεψαν την ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα.

Το Βορειοηπειρωτικό παραμένει εκκρεμές στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων (Ηνωμένων Πολιτειών, Σοβιετικής 'Ένωσης, Βρετανίας και Γαλλίας). 'Όπως είναι γνωστό στο Παρίσι το 1946 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων. Στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών και πάλι δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα της Ελλάδος και η Βόρειος Ήπειρος (αντέδρασε ο υπουργός των Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Mολότωφ) παρέμεινε στην αλβανική επικράτεια.

Αξίζει να τονίσουμε ότι σε κάθε περίπτωση σήμερα ο όρος “Βόρειος Ήπειρος” χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στις 17 Μαϊου 1914 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, προσδιορίζοντας το αυτόνομο κράτος που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Η Βόρειος Ήπειρος, αναφέρεται δηλαδή στο τμήμα της ιστορικής περιοχής της Ηπείρου που ανήκει στην Αλβανία, χρησιμοποιούμενος κυρίως στην Ελλάδα και την ομογένεια από επίσημους και ανεπίσημους, πολιτικούς και μη, παράγοντες. Είναι το βόρειο τμήμα της περιοχής της Ηπείρου, που επιδικάστηκε στην Αλβανία μετά από επίσημες συνθήκες. Σήμερα χρησιμοποιείται στην Ελλάδα από τους ανωτέρω κύκλους, ενώ η χρήση του αποφεύγεται στην Αλβανία, επειδή θεωρείται ότι ενσωματώνει εδαφικές βλέψεις εις βάρος της χώρας αυτής. Στην περιοχή κατοικεί ελληνική μειονότητα, η οποία εκπροσωπείται από την οργάνωση Ομόνοια.


Πηγη:Pronews.gr

17 Φεβρουαρίου 1914: Η ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Στις 17 Φεβρουαρίου του 1914, ο ελληνικός στρατός εγκαταλείπει τη Βόρεια Ήπειρο, έπειτα από απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων. Τότε, σχηματίζεται η προσωρινή κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου υπό τον Γεώργιο Χρηστάκη-Ζωγράφο, η οποία διακηρύσσει την αυτονομία της περιοχής. Παρακάτω ακολουθεί ιστορική αναδρομή σχετικά με την ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου και την τελική προσάρτηση της στην Αλβανία.

Η Ανακήρυξη Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

«Εκείνο πάντως το οποίο οφείλουν όλαι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις να γνωρίζουν, είναι ότι το θέμα (της Βορείου Ηπείρου) υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα, είναι δι΄ οιονδήποτε λόγον η απάρνησις του ιερού αιτήματος….. Καθ΄ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο... η διεκδίκησις είναι ιερά και απαράγραπτος», είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη Βουλή των Ελλήνων στις 12/6/1960.

Η 17η Φεβρουαρίου 1914, ημέρα Ανακηρύξεως της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί κορυφαίο ορόσημο στην πολυκύμαντη ιστορική πορεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.

Η μαχητικότητα των Βορειοηπειρωτών και η αταλάντευτη προσήλωση στην ελληνική τους συνείδηση αλλά και ο πόθος τους για ελευθερία είχαν ως αποτέλεσμα την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17 Μαΐου 1914), κειμένου νομικά ισχυρού μέχρι σήμερα, με το οποίο παρείχετο πλήρης Αυτονομία στην Βόρειο Ήπειρο, αναφέρει το himara.gr

Τον Μάιο του 1913 υπογράφηκε η συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία τερματίστηκε ο A΄ Βαλκανικός Πόλεμος. Με τα άρθρα 2 και 3 της συνθήκης αυτής η Τουρκία παραχωρούσε στους ηγεμόνες της Βαλκανικής Χερσονήσου σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εκτός από την Αλβανία, την φροντίδα της οποίας ανελάμβαναν συλλογικά οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Aυστροουαγγαρία και Ιταλία). Με το άρθρο 5 της ίδιας συνθήκης την ευθύνη για τον καθορισμό των νησιών του ανατολικού Αιγαίου είχαν οι έξι Δυνάμεις. Το τραγικό δίλημμα είχε πια τεθεί.

Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο, οι Μεγάλες Δυνάμεις έθεταν «υπό την εγγύησή τους» την Αλβανία, η οποία γινόταν ηγεμονία κληρονομική, κυρίαρχη και ουδέτερη, ενώ το Δεκέμβριο του 1913, με το επαίσχυντο «Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας» η Βόρειος Ήπειρος επιδικαζόταν στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

Ποια γεγονότα μεσολάβησαν και τα πράγματα από τον Μάρτιο πήραν τέτοια δραματική στροφή; H εξέλιξη αυτή πρέπει να αναζητηθεί στη διαμόρφωση των βορείων και ανατολικών συνόρων του υπό εκκόλαψη κράτους. Είναι φανερό ότι η Βόρειος 'Ήπειρος θυσιάστηκε για να αποζημιωθεί η γειτονική χώρα και να γίνει βιώσιμο κράτος.

Οι Βορειοηπειρώτες αντέδρασαν στην αφύσικη αυτή τροπή. Ήδη, μετά τη δυσμενή διαμόρφωση της κατάστασης, σχηματίστηκαν σε πόλεις και χωριά «Επιτροπές Εθνικής Αμύνης» και συγκρότησαν «Ιερούς Λόχους» και «Επιμελητείες».

Στις 31 Ιανουαρίου 1914 επιδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση διακοίνωση των Μεγάλων Δυνάμεων, με την οποία διατυπωνόταν η αξίωση, μέσα σε τακτή προθεσμία, να αποχωρήσει ο στρατός μας από τη Βόρειο Ήπειρο. Σε αντίθετη περίπτωση τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου δεν θα δινόταν στην Ελλάδα.

H Αθήνα συμμορφώθηκε και με διακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης προς τους πρεσβευτές των μεγάλων Δυνάμεων ο στρατός αποχωρούσε από τη Βόρειο Ήπειρο. Τότε άρχισε η εξέγερση των Βορειοηπειρωτών

Η εξέγερση των Βορειοπειρωτών

Πρώτη ξεσηκώθηκε η Xειμάρα (9 Φεβρουαρίου) με τον Σπύρο Mήλιο, ο οποίος κήρυξε την αυτονομία της Ηπείρου. Ταυτόχρονα συνήλθε στην Αθήνα Πανηπειρωτικό Συνέδριο. Αποφασίστηκε η αντίσταση και ορίστηκε επικεφαλής του Αγώνα ο Γεώργιος Ζωγράφος, γιος του Μεγάλου Ευεργέτη Xρηστάκη Ζωγράφου, από το Kεστοράτι Αργυρόκαστρου.

O Γεώργιος Ζωγράφος είχε σπουδάσει στο Παρίσι και στο Μόναχο. Το 1905 εκλέχτηκε βουλευτής Καρδίτσας. Το 1909 ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου ο Βενιζέλος τον τοποθέτησε Γενικό Διοικητή της.

Όταν του ανατέθηκε η αρχηγία του αυτονομιακού αγώνα, παραιτήθηκε από τη θέση του και στις 12 Φεβρουαρίου 1914 ανέβηκε στο Αργυρόκαστρο. Αμέσως σχημάτισε την Προσωρινή Κυβέρνηση της Αυτονόμου Ηπείρου.

Πρόεδρος ανέλαβε ο ίδιος, υπουργός Εξωτερικών ο Aλέξ. Kαραπάνος, Οικονομικών ο Iωάν. Παρμενίδης, Στρατιωτικών ο Δημήτριος Δούλης, Παιδείας και Θρησκείας ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και μέλη της Κυβέρνησης ο Μητροπολίτης Κορυτσάς κ Γερμανός και ο Μητροπολίτης Bελλάς και Kονίτσης κ. Σπυρίδων.
Μετά τον σχηματισμό της Προσωρινής Κυβέρνησης τα γεγονότα εξελίχτηκαν ραγδαία. Στις 16 Φεβρουαρίου κηρύχτηκε η αυτονομία στους Αγίους Σαράντα και το Δέλβινο και όλα έδειχναν ότι η εξέγερση θα γενικευόταν σε ολόκληρη τη Βόρειο Ήπειρο.

Το μεγάλο ερώτημα που ανέκυψε ήταν η στάση του ελληνικού στρατού. O Βενιζέλος κατηγορηματικά διαβεβαίωνε τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι τα ελληνικά στρατεύματα θα αποχωρούσαν από την Βόρειο Ήπειρο και «δεν θα προέβαλαν αντίσταση, ούτε θα υποστήριζαν, ούτε θα ενεθάρρυναν, άμεσα ή έμμεσα, καμιά αντίσταση κατά της "στάσης πραγμάτων" που είχαν διαμορφώσει οι Mεγάλες Δυνάμεις».

Το πρόβλημα είχε επικεντρωθεί στις δύο μεγάλες πόλεις, το Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά.
Διοικητής της Κορυτσάς ήταν ο συνταγματάρχης Aλέξανδρος Κοντούλης, άτομο ιδιόρρυθμο, με δικές του απόψεις όσον αφορά την προσέγγιση Ελλήνων και Tουρκαλβανών. O Κοντούλης παρέδωσε την πόλη στους Αλβανούς. Μετά την εκκένωση της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό, με ενέργειες πάλι του Κοντούλη, παραδόθηκαν στους Αλβανούς οι περιοχές Mοσχόπολης και Κολωνίας.

Στο Αργυρόκαστρο τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Εκεί Διοικητής ήταν ο υποστράτηγος Aναστ. Παπούλας, ο οποίος, όταν διέγνωσε ότι οι κάτοικοι δεν επρόκειτο να παραδώσουν την πόλη στους Αλβανούς, δεν επέμεινε.

Πανηγυρικά στις 17 Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύχτηκε στο Αργυρόκαστρο η Αυτονομία και υψώθηκε η σημαία με τον σταυρό και τον δικέφαλο αετό. Στο μεταξύ στις 20 Φεβρουαρίου η αυτονομία κηρύχτηκε στο Λεσκοβίκι και στις 23 του ίδιου μήνα στην Πρεμετή. Στην περιοχή της Πρεμετής έγιναν οι πρώτες σοβαρές μάχες με τους Αλβανούς. H νίκη των αυτονομιακών στην Πρεμετή προκάλεσε έκπληξη στη διεθνή κοινή γνώμη και κατέδειξε ότι η επαναστατική κίνηση δεν ήταν τυχαία.

Τελική έκβαση του αγώνα κρίθηκε στο Αργυρόκαστρο και την Κορυτσά. Στην Κορυτσά από τις 19 Μαρτίου του '14 άρχισε ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων κατοίκων κατά των Αλβανών και των Ολλανδών αξιωματικών τους. H εξέγερση αυτή τελικά απέτυχε από έλλειψη εφοδίων. Σ' αυτή την εξέγερση σκοτώθηκαν 114 'Έλληνες, ανάμεσά τους και 7 γυναίκες και ο διάκονος της Μητρόπολης Βασίλειος Γκιώνης.

Λίγο αργότερα έφτασε στην Κορυτσά ο γνωστός Μακεδονομάχος Γεώργιος Tσόντος-Bάρδας, ταγματάρχης του πυροβολικού. Με την άφιξή του αναθερμάνθηκε ο αγώνας και ύστερα από επιτυχείς μάχες με τους Αλβανούς, κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου, πολιόρκησε στενά την Κορυτσά.

Στον τομέα Αργυρόκαστρου η ισχυρή αλβανική πίεση είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση της Προσωρινής Κυβέρνησης στους Γεωργουτσάτες. Στη σκληρή μάχη που έγινε από τις 20 έως τις 23 Απριλίου στη Μονή Tσέπου, υπερίσχυσαν οι αυτονομιακοί, με συνέπεια τα αλβανικά στρατεύματα να υποχωρήσουν προς Βορρά. Από τις εξελίξεις αυτές φάνηκε καθαρά ότι οι Aλβανοί δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν ούτε την περιοχή της Κορυτσάς και ούτε να καταλάβουν το Αργυρόκαστρο. H αλβανική κυβέρνηση, κάτω από τον κίνδυνο οριστικής συντριβής τους, ζήτησε την παρέμβαση της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου για σύναψη ανακωχής.

H Προσωρινή Κυβέρνηση ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημα. Τα μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εκπρόσωπος της αλβανικής κυβέρνησης και οι: Γ. Ζωγράφος και Aλέξανδρος Kαραπάνος, εκπρόσωποι της Αυτονόμου Ηπείρου, συναντήθηκαν στους Αγίους Σαράντα. Από κει πέρασαν στην Κέρκυρα, όπου στις 17 Μαΐου (νέο ημερολόγιο) υπέγραψαν Πρωτόκολλο, με το οποίο δικαιωνόταν ο αγώνας των Bορειοηπειρωτών.

Mε το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, εξασφαλιζόταν ειδική ελευθερία και η συγκρότηση ειδικού σώματος Χωροφυλακής. Κατοχυρωνόταν η χρήση και διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και απαγορευόταν η είσοδος και η στάθμευση στις δύο επαρχίες «στρατιωτικών μονάδων μη αυτοχθόνων». H Βόρειος Ήπειρος με τις διατάξεις αυτού του Πρωτοκόλλου αποκτούσε ευρεία αυτονομία μέσα στα όρια της αλβανικής επικράτειας. Το Πρωτόκολλο συνυπογράφηκε από όλες τις πλευρές. Από την πλευρά των Βορειοηπειρωτών η κύρωση επιτεύχθηκε στο Πανηπειρωτικό Συνέδριο που συνήλθε στο Δέλβινο. Στο Συνέδριο αυτό συμμετείχαν αντιπρόσωποι από τις περιοχές Xειμάρρας, Αγίων Σαράντα, Aργυροκάστρου, Πρεμετής, Πωγωνίου, Λεσκοβικίου, Eρσέκας και Κορυτσάς.
Οι αντιπρόσωποι της Xειμάρρας αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τις συμφωνίες. Έφυγαν από τη Συνέλευση ζητωκραυγάζοντας το σύνθημα που είχε συνυφανθεί με τους αγώνες και την καθημερινή τους ζωή: Ένωσις ή Θάνατος.

Μετά τον θριαμβευτικό αγώνα των Βορειοηπειρωτών και την επιτευχθείσα αυτονομία οι Δυνάμεις της Εγκάρδιας Συνεννόησης (Bρετανία, Γαλλία και Pωσία) συγκατατέθηκαν στην κατάληψη των Επαρχιών Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό. Στις 24 Oκτωβρίου 1914 παραδόθηκε όλη η περιοχή στα ελληνικά στρατεύματα.

Τον Ιανουάριο του 1916 αντιπρόσωποι της Βορείου Ηπείρου έλαβαν μέρος στις εργασίες της A΄ Συνόδου της KA΄ Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων. Nα μνημονεύσουμε το από 3 Mαρτίου 1916 σημαντικό Βασιλικό Διάταγμα «Περί επεκτάσεως ισχύος του 258 νόμου εις την Bόρειον 'Hπειρον» (εφημερίς της Kυβερνήσεως του Bασιλείου της Eλλάδος, A΄ , 17 Mαρτίου 1916, αρ. 54).

Δυστυχώς, όμως, η Ελλάδα του 1916 δεν ήταν η Ελλάδα του 1914. Είχε διαβρωθεί και καταστραφεί από τον διχασμό. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1916, η Iταλία, έχοντας τη συγκατάθεση των Δυνάμεων της Συνεννόησης, κατέλαβε το Aργυρόκαστρο. Το ίδιο έκαναν ένα μήνα αργότερα και οι Γάλλοι στην Kορυτσά. Tο 1917 οι Ιταλοί επέβαλαν κατοχικό καθεστώς και στα Iωάννινα, από όπου τελικά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. H Bόρειος Ήπειρος είχε χαθεί.

Μια προσπάθεια να δοθεί τέλος στην τραγωδία των Bορειοηπειρωτών έγινε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1919. Τότε ήρθε σε συμφωνία με τον υπουργό των Εξωτερικών της Ιταλίας Tommaso Tittoni οι επαρχίες Αργυρόκαστρου και Κορυτσάς να ενωθούν με την Ελλάδα, αλλά η Ρώμη αθέτησε τις συμφωνίες.

Η Βόρειος Ήπειρος εντάσσεται στην Αλβανία

Τον Δεκέμβριο του 1920 η Αλβανία έγινε μέλος της Κοινωνίας των Εθνών και τον Νοέμβριο του 1921 η Βόρειος 'Ήπειρος επιδικάστηκε και πάλι στην Αλβανία. Βέβαια η σημαία του σταυρού υψώθηκε για άλλη μια φορά στην Κορυτσά και το Αργυρόκαστρο κατά τον Eλληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, αλλά, δυστυχώς, οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις και πάλι αντέδρασαν και απέτρεψαν την ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα.

Το Βορειοηπειρωτικό παραμένει εκκρεμές στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων (Ηνωμένων Πολιτειών, Σοβιετικής 'Ένωσης, Βρετανίας και Γαλλίας). 'Όπως είναι γνωστό στο Παρίσι το 1946 πραγματοποιήθηκε η Διάσκεψη των τεσσάρων νικητριών Δυνάμεων. Στο συμβούλιο των υπουργών των Εξωτερικών και πάλι δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα της Ελλάδος και η Βόρειος Ήπειρος (αντέδρασε ο υπουργός των Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Mολότωφ) παρέμεινε στην αλβανική επικράτεια.

Αξίζει να τονίσουμε ότι σε κάθε περίπτωση σήμερα ο όρος “Βόρειος Ήπειρος” χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά στις 17 Μαϊου 1914 με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, προσδιορίζοντας το αυτόνομο κράτος που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Η Βόρειος Ήπειρος, αναφέρεται δηλαδή στο τμήμα της ιστορικής περιοχής της Ηπείρου που ανήκει στην Αλβανία, χρησιμοποιούμενος κυρίως στην Ελλάδα και την ομογένεια από επίσημους και ανεπίσημους, πολιτικούς και μη, παράγοντες. Είναι το βόρειο τμήμα της περιοχής της Ηπείρου, που επιδικάστηκε στην Αλβανία μετά από επίσημες συνθήκες. Σήμερα χρησιμοποιείται στην Ελλάδα από τους ανωτέρω κύκλους, ενώ η χρήση του αποφεύγεται στην Αλβανία, επειδή θεωρείται ότι ενσωματώνει εδαφικές βλέψεις εις βάρος της χώρας αυτής. Στην περιοχή κατοικεί ελληνική μειονότητα, η οποία εκπροσωπείται από την οργάνωση Ομόνοια.


Πηγη:Pronews.gr

Αυστηρό μήνυμα στην Άγκυρα: Καταλυτική - στρατιωτική η απάντηση στις προκλήσεις


Σκληρή γραμμή στην αντιμετώπιση της οποιασδήποτε τουρκικής πρόκλησης στο Αιγαίο. Η απόφαση είναι οριστική και έχει το πράσινο φως της κυβέρνησης και προμετωπίδα της αποτελεί η αυστηρή προειδοποίηση προς την Άγκυρα: “Θα υπάρξει καταλυτική στρατιωτική απάντηση. Αυτή τη φορά δεν θα περιμένουμε την όποια παρέμβαση αποκλιμάκωσης. Άλλο 1996 κι άλλο 2018.”

Σύμφωνα με την εφημερίδα "Real News" για την ελληνική στάση είναι ενημερωμένος και ο αμερικανικός παράγοντας. Το ίδιο μήνυμα άλλωστε έχει εκπέμπψει ο Ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης προς τον Τούρκο ομόλογο του, Χουλουσί Ακάρ, κατά την τελευταία συνάντησή τους στο περιθώριο της Συνόδου της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ.

Τα σενάρια επίθεσης 

Η επιχείρηση κατάληψης ελληνικού εδάφους είναι ένα από τα σενάρια που εξετάζονται σοβαρά. Κι αυτό περιλαμβάνει την κατάληψη μιας βραχονησίδας μέχρι και την προσπάθεια κατάληψης κατοικημένου νησιού Το μυαλό όλων πάει στο Καστελόριζο το οποίο όμως είναι θωρακισμένο σε έδαφος θάλασσα και αέρα. 

Στο ΓΕΕΘΑ εκτιμούν ότι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής της Τουρκίας είναι να συνειδητοποιήσει πως οι απώλειες που θα έχει θα είναι πολύ μεγαλύτερες από τα επικοινωνιακά και τα άλλα κέρδη που επιδιώκει. Στο ΓΕΕΘΑ δεν επικεντρώνονται μόνο στα Ιμια Πιστεύουν ότι η εκδήλωση μιας επιθετικής τουρκικής ενέργειας μπορεί να γίνει σε πολλά σημεία του Αιγαίου Ενα αηό αυτά είναι για παράδειγμα το νησί Παναγιά που βρίσκεται πολύ κοντά στις Οινούσσες.
 
 
Πηγη:Pronews.gr

Το αμερικανικό Stratfor προβλέπει ότι η Τουρκία θα επιδιώξει μεγάλη κρίση στην Κύπρο









Την εκτίμηση ότι η Τουρκία θα εντείνει τις προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ διατυπώνει το γνωστό think tank Stratfor σε ανάλυσή του, χωρίς βέβαια να μας κάνει και πολύ σοφότερους αφού λίγο έως πολύ αυτό είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.
Όπως αναφέρει  το Stratfor, «η Κύπρος διενεργεί έρευνες σε αρκετά πετρελαϊκά οικόπεδα της Ανατολικής Μεσογείου, σε μια περιοχή που η διεθνής κοινότητα θεωρεί ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, λέει πως τα οικόπεδα αποτελούν μέρος των εδαφών της, και για αυτόν τον λόγο ανακοίνωσε τη διενέργεια των στρατιωτικών ασκήσεων στην περιοχή.
Ως απάντηση, η Κύπρος ανακοίνωσε στις 14 Φεβρουαρίου ότι σχεδιάζει στρατιωτική άσκηση με πραγματικά πυρά στις 15 Φεβρουαρίου η οποία όμως τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Το Ναυτικό της Κύπρου και το Ναυτικό της Τουρκίας βρίσκονται στην περιοχή, ενώ τα πλοία εξόρυξης εξακολουθούν να μην μπορούν να φτάσουν στα οικόπεδα στα οποία πρέπει να διενεργήσουν έρευνες».
«Τα επεισόδια αυτά αποτελούν μέρος μιας μακροχρόνιας διαμάχης στη Μεσόγειο, η οποία έχει ενταθεί μετά την επιτυχή εύρεση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου από την Κύπρο σε ύδατα που αμφισβητεί η Τουρκία. Ίσως προειδοποιώντας για τα πρόσφατα επεισόδια, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου δήλωσε την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου πως η Τουρκία είναι έτοιμη να λάβει «όλα τα απαραίτητα μέτρα» για να προστατεύσει την τουρκική (και τουρκοκυπριακή) ιδιοκτησία της υφαλοκρηπίδας στο ανατολικό Αιγαίο.
Η Τουρκία πράγματι έχει αναλάβει επεκτατικές ενέργειες στα ύδατα και, καθώς η Κύπρος συνεχίζει να ανακαλύπτει πετρέλαιο στην περιοχή, αυτή η επιθετική συμπεριφορά μπορεί να ενταθεί και να επεκταθεί σε ια γενικευμένη κρίση» καταλήγει το γνωστό think tank.
Σημειώνεται πως την Παρασκευή, ο διευθύνων σύμβουλος της ιταλικής ΕΝΙ που επιθυμεί να πραγματοποιήσει τις γεωτρήσεις ανέφερε πως η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου μετά την παρεμπόδιση του ερευνητικού πλοίο της εταιρίας «δεν είναι υπό τον έλεγχο μας» αλλά αποτελεί διπλωματικό ζήτημα.
Τέλος το Stratfor συνδέει την κατάσταση που επικρατεί στην κυπριακή ΑΟΖ με το Αιγαίο καθώς στην σχετική έκθεση κάνει εκτενή αναφορά και στην ένταση που επικρατεί στα Ίμια. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι στις 12 Φεβρουαρίου, μια τουρκική ακταιωρός εμβόλισε ένα πλοίο του ελληνικού λιμενικού το οποίο βρισκόταν ανοικτά των Ιμίων, μια βραχονησίδα που διεκδικούν οι Τούρκοι. Ως απάντηση και στα δύο επεισόδια, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέδωσε ανακοίνωση ζητώντας από την Τουρκία να «αποφύγει οποιεσδήποτε ενέργειες μπορεί να βλάψουν τους δεσμούς καλής γειτονίας».



Πηγη:Pronews.gr

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ για Σκοπιανό: «Μπορεί να έχουμε σύντομα καλά αποτελέσματα»









Ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων μπορεί να οδηγήσει σύντομα σε καλά αποτελέσματα, δήλωσε από την Σόφια η ύπατη εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, Φ.Μογκερίνι, η οποία συμμετείχε στην άτυπη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των κρατών-μελών της ΕΕ.
«Υπάρχει ένας συνεχιζόμενος διάλογος μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων ο οποίος είναι πολύ ενθαρρυντικός, και ο οποίος διεξάγεται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Είναι μια διμερής διαδικασία που σεβόμαστε και την οποία παρακολουθούμε με πολλή προσοχή και την οποία υποστηρίζουμε πολύ. Θέλω να αναφέρω ότι αυτό έχει θετικό αντίκτυπο , πιστεύω, στα βήματα που έχουν κάνει και η Αθήνα και τα Σκόπια πρόσφατα και τα οποία είναι πολύ ενθαρρυντικά για το μέλλον» ανέφερε η κ. Μογκερίνι.
«Θέλω να τονίσω ένα σημείο, εδώ. Ξέρω πολύ καλά πως οι διαφορές, τα διμερή θέματα, είναι πάντα ευαίσθητα στη κοινή γνώμη και των δύο πλευρών. Και αυτό αποτελεί τη φύση των διαφορών αυτού του είδους παντού, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Έτσι χρειάζεται σθεναρή πολιτική ηγεσία, πολύ κουράγιο, αλλά και σαφής αποφασιστικότητα και ξεκάθαρο όραμα του τί είναι καλύτερο για τον ίδιο τον λαό σου.
Πιστεύω ότι έχουμε ένα καλό παράθυρο ευκαιρίας τώρα να συνδέσουμε αυτά τα ενθαρρυντικά βήματα με μια προοπτική που θα είναι σαφώς ωφέλιμη για όλη την περιοχή και επίσης για τις δύο χώρες που έχουν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν στην περιοχή. Οπότε έχω εντυπωσιασθεί θετικά και είμαι έτοιμη να υποστηρίξω με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο την συνέχιση του διαλόγου για τον οποίο η Αθήνα και τα Σκόπια έχουν δεσμευτεί . Και ελπίζω ότι αυτό θα μπορέσει να οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα σύντομα» υπογράμμισε.


Πηγη: Pronews.gr

Sitel: «Η Ελληνική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών υποστηρίζει λύση του ονόματος με αλλαγή του Συντάγματος»


Ο τίτλος από το δημοσίευμα

Η Ελληνική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών αναφερόμενη στις συνομιλίες για το όνομα μεταξύ των Σκοπίων και της Ελλάδας, επισημαίνει ότι η πιθανή συμφωνία θα είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών θέτοντας όμως προϋπόθεση συνταγματικών αλλαγών, γράφει το σλαβικό δημοσίευμα και συνεχίζει: 

Σε ανακοίνωση που δημοσίευσαν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, η Ακαδημία αντί της προσωρινής αναφοράς FYR χρησιμοποιεί τη φράση «το κράτος των Σκοπίων» για τη χώρα μας, όπως σημειώνει ο ανταποκριτής του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων.
Στην ανακοίνωση της Ελληνικής Ακαδημίας τονίζεται ότι «απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμφωνία εκ μέρους του κράτους των Σκοπίων  θα πρέπει να είναι  η τροποποίηση του Συντάγματος, αφήνοντας τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις (βιβλία, χάρτες, μνημεία Μεγάλου Αλεξάνδρου κλπ) και την οικειοποίηση της ιστορίας, του πολιτισμού και των συμβόλων της χώρας μας. Ο τόπος εγκατάστασης ενός έθνους δεν καθορίζει την ταυτότητά του. Η συνέχιση του άλυτου ζητήματος δεν είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών», αναφέρουν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και σημειώνεται ότι η αντίδραση αυτή, της  Ελληνικής Ακαδημία είναι  μία από τις ελάχιστες και σπάνιες περιπτώσεις που κρατά στάση σε ένα θέμα.
 
 

Βούλγαρος πρόεδρος στα Σκόπια: Δεν υποστηρίζουμε όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό

«Ράντεφ: Η Βουλγαρία δεν δέχεται όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό»

 Η Βουλγαρία δεν θα συμφωνήσει σε έναν γεωγραφικό καθοριστικό παράγοντα για το πιθανό νέο όνομα  της FYR.
Ο πρόεδρος Ράντεφ είναι αποφασισμένος ότι η χώρα του δεν θα υποστηρίξει ένα όνομα που θα υπονοεί, όπως είπε,  βουλγαρικό έδαφος.

Στην κοινή συνέντευξη Τύπου στα Σκόπια, ο ομόλογός του, ο Γκεόργκι Ιβάνοφ επισήμανε ότι η επίλυση της διαφοράς δεν θα ήταν επιζήμια για τρίτους. Αλλά, τόνισε ότι η διαδικασία θα προχωρήσει σύμφωνα με την ενδιάμεση συμφωνία και την ετυμηγορία της Χάγης.
«Το νέο όνομα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» δεν πρέπει να περιέχει γεωγραφικό καθοριστικό παράγοντα που θα ήταν επιζήμιο για την Βουλγαρία, η Βουλγαρία δεν παρεμβαίνει στην επίλυση της διαφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, αλλά- όπως σημείωσε- τέτοια θέματα αφορούν τη Βουλγαρία, ως γειτονική χώρα», είπε ο Ράντεφ.
«Οι συνομιλίες σχετικά με το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα με το συνταγματικό όνομα μας, θα συνεχισθούν στον ΟΗΕ, σύμφωνα με την Χάρτα, τα προσωρινά ψηφίσματα, την ενδιάμεση συμφωνία και την ετυμηγορία της Χάγης. Από την πλευρά μας  θα προσπαθήσουμε να βρούμε μία λύση η οποία δεν θα είναι επιζήμια για τις τρίτες χώρες, που θα τους έμπλεκε στη διαδικασία», δήλωσε ο Ιβάνοφ.
‘Έχουμε κοινό παρελθόν’
Ο Ράντεφ δήλωσε αποφασιστικά, ότι πρέπει  το αμφισβητούμενο κοινό παρελθόν να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν από την κοινή επιτροπή των δύο χωρών, διότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των Σκοπίων εξαρτάται από αυτό.
«Με άλλα λόγια, γράφει το δημοσίευμα, εάν δεν απαλειφθούν τα αμφισβητούμενα ιστορικά γεγονότα όπως γράφονται στα βιβλία μας, τότε η είσοδός μας στην ΕΕ θα αποκλεισθεί».
 «Είναι πολύ σημαντικό η Επιτροπή Ιστορικών και Εκπαιδευτικών Θεμάτων να αξιολογήσει εάν υπάρχουν αμφισβητούμενα θέματα μεταξύ μας και πως μπορούν αυτά να επιλυθούν.
» Έχουμε ένα κοινό παρελθόν και ο τρόπος αντιμετώπισης αυτού του παρελθόντος εξαρτάται από την ίδια την ευρωπαϊκή προοπτική της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας», είπε ο Ράντεφ.
«Πρέπει να εξετάσουμε τη συμφωνία από τη σκοπιά του μέλλοντος και ως εκ τούτου η Επιτροπή πρέπει να επικεντρωθεί στο μέλλον των σχέσεων μας, όχι να παρασυρθεί στα χαρακώματα των ζητημάτων για τα οποία υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να αφεθούν σε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για αυτά, αυτοί είναι οι Ακαδημίες της Επιστήμης», τόνισε ο Ιβάνοφ.